Wat een off day today. Even klagen hoor. Zo ging het: Kindjes zijn heeeel vroeg wakker. Arjan en Danny niet, maar nu wel. Ochtendhumeur dus. Misschien dat het daar al mis ging. Heel schattig bedacht: een lopend ontbijtbuffet, dat is weer eens wat anders. Alleen: niet binnen in het restaurant, neej buiten aan de straat, in de modder van de regenbui van gisteren. Je zet gewoon een tafel buiten neer met daarop een gerecht en verderop in de straat nog zo'n tafel. Zo heb je al snel een buffet van 50m lang met vier gerechtjes, hahaha. Dus, heb je liever rijstepap, kippesoep, gele rijst of een ondefinieerbaar zwart prutje? Nu ben ik niet zo'n boer die alleen Hollands voer eet, maar een boterham is nu wel erg aantrekkelijk. Bandung was ooit bedoeld als hoofdstad van Indië. Het heeft nog een aantal koloniale gebouwen en een straat die het Parijs van Java genoemd werd. Je parle français, dus op naar het centrum dus! De taxi wordt gebeld en pas na een uur wachten kunnen we weg. Very much traffic! Dat blijkt: weer ruim een uur later zijn we er pas. We laten ons afzetten bij het stasiun (station) en lopen vanaf daar naar Braga street, in search of de Eiffeltoren. De tjamps ilysum (op z'n Amerikaans uitspreken) blijkt alleen niet veel breder dan een normale woonstraat, het verkeer staat ook hier vast en de jaren 20 art deco gebouwen zijn nog maar vaag herkenbaar. De cinema, de jazz club en het hotel zijn dichtgespijkerd, de hele straat heeft een behoorlijke schilderbeurt van Amy's BV nodig. Enigszins teleurgesteld komen we de Suga Rush tegen, een hippe bar met jong en fris personeel en allerlei taartjes en koekjes. Het leek Imans verjaardag wel! Het bleek het hoogtepunt van de dag, maar dat wisten we toen nog niet. Jeans street, een andere populaire straat dan? Na die taxirit van een paar uur gisteren en van een uur vanochtend, besluiten we maar te gaan lopen. Dan bewegen we nog wat en zien we nog wat van de stad ook. Nou. Poe. Niet makkelijk. En warm. En geen reet te zien behalve verkeer. Bandung is niet zo toeristisch. Jeans street wel: busladingen vol met mensen worden hier afgezet om te shoppen bij de outlet winkels. Arjan weet nog wat shirts te scoren en we besluiten naar het hotel te gaan. Dat was makkelijker bedacht dan uitgevoerd. Slenterend langs de straat, op zoek naar een vrije taxi. Mission Impossible, besluiten we na een gedegen poging van een half uur. We zoeken een hotel op en besluiten daar maar weer een taxi te laten bellen. Na 45 minuten kunnen we op weg, om weer achteraan te sluiten in het verkeer. Na een uur zijn we weer in het hotel. We hebben een duik in het zwembad verdiend! Toch? Is dat prachtige zwembad freaking onverwarmd en ijskoud! Humeur critically low. Murder eminent. Shut down in progress. Mijn vent komt met het goede idee om ons maar weet te laten verwennen in de spa. Met een scrub dit keer stel ik voor. Humeur is charging. Spa's in het buitenland brengen altijd weer een nieuwe belevenis. Zo werden we in China in een pyjama gehesen en sloten ze af met een ear-plop en in Brazilië werd ik eerst bewerkt met een vibo-ei. (op m'n rug, vermeld ik er bij voor de zekerheid). Nu dacht ik dat je in Nederland gescrubd wordt met een soort ruwe handschoen en veel zeep en water (eigenlijk nog nooit gedaan). Hier niet. Ze smeert een goedje over je lijf en gaat dan heel hard met haar open handpalm heen en weer. Nu wordt het smerig: dat goedje en je dode huidcellen vormen rolletjes, zoals je ook wel eens hebt als je vervelt na het verbranden. Dat hele matras lag bezaaid met mijn oude vel, iiieuw! Na afloop wordt je ingesmeerd met melk. Dat laten ze opdrogen en dan mag je douchen. Volgende keer maar weer een gewone? Nu wel een huidje zo zacht als babybilletjes :)