Java heeft door de eeuwen heen achter elkaar drie hoofdstromingen van religie gekend: eerst was er het Boedisme, waarvan de Borododur de belangrijkste tempel is, daarna kwam het Hinduïsme, waarvan de Prambanan tempel nog overeind staat. Voor de compleetheid kwam daarna de Islam, maar dat is nog te recent om een moskee op de UNESCO lijst te krijgen. Dat die moskeeën je om f*cking 4:30 uur wakker roepen helpt daarbij trouwens niet! Indonesië is overigens geen islamitisch land, het kent namelijk geen islamitische wetgeving waarbij je vrouwen mag stenigen als ze niet luisteren. Wel is het meerendeel van de bevolking moslim. Voor zover wij meegekregen hebben is het ook geen fanatiek moslimland, waarbij homo's met hun hoofd eerst van het dak af moeten worden gegooid. De daken zijn toch niet zo hoog. Anyway, de Prambanan dus. Drie grote gebouwen, voor elke God 1. De oppergod is Shiva. Altijd gedacht dat het een vrouwennaam was, maar het is dus een man. Hoe kan het ook anders trouwens. Shiva is de God van de schepping en vernietiging. Oppassen dus! De andere twee zijn Brahma en Vishnou. Leuk detail dat ik nog niet in een andere religie ben tegengekomen: elke God heeft zijn eigen trekdier. En die drie trekdieren hebben een eigen tempelgebouw gekregen. Shiva heeft de robuuste stier als trekdier. Vandaar dus dat Indiërs geen koe eten. Brahma komt het er het slechtst vanaf met een gans. Een gans! Hij is toch zeker Niels Holgerson niet! Vishnou heeft als trekdier de adelaar, de Garuda. Now you know waar de naam van de nationale luchtvaartmaatschappij vandaan komt en het nationale symbool is :) leuk voor Triviant. We rijden een stukje verder naar Solo of Surakarta. Same same but different name. We nemen de fiets en steken de rivier over de stad uit. Aan de andere kant is het boernleven. We fietsen door de kampongs en worden weer door iedereen toegezwaaid. Tussen de nasi goreng to be fietsen we naar een speciaal hutje. A homefactory of tofu, je weet wel: dat smaakloze witte gummyspul voor vegetariërs. (sorry veggies, but I need meat!). De gids waarschuwt al vooraf dat ze hier een andere standaard voor hygiëne hebben... Allereerst worden de sojabonen gemalen. Dat geeft een wit prutje in een oude remia emmer. Dat witte prutje wordt verwarmd om de boel te destilleren. Dan wordt de boel gefilterd door een theedoek (zo te zien 1x per maand een schone en het was nog geen nieuwe maand) en in een mal samengeperst met een zware steen. Na een kwartier is het prutje ontdaan van een groot gedeelte van het vocht en heeft het een vaste vorm gekregen. De boel wordt gesneden in vierkantjes en verpakt voor de lokale markt. Gegarandeerd drie dagen diarree. Next stop: een legale alcoholstokerij. Het restproduct bij het maken van suiker van suikerriet is een soort bruine stroop en dat wordt een paar keer verhit, gefermenteerd en gedestilleerd. Eindproduct is alcohol van zo'n 80% alcohol dat verkocht wordt aan de apothek. Alleen: veruit het meeste wordt al in hergebruikte waterflesjes door de lokale bevolking opgezopen :) We proeven even en het smaakt inderdaad een beetje naar rum. Nog één factory dan: oma, moeder en nog jongere moeder zitten thuis op de grond sojabonen samen met gist te verpakken in banana leeves en krantenpapier. Een uurtje of 6 later zijn er champignons op gegroeid en heb je tempeh. Even frituren en het is een lekkere snack :) Een leuke en leerzame middag en nadat we op de foto moesten met de lokalio's, reden we door de bergen in, naar onze guesthouse in Sukuh, waar we de volgende ochtend pas door het uitzicht overdonderd werden.