Alles van gisteren is weer goed gemaakt. Wat een prachtige treintrip vandaag! De eksekutif trein van Bandung naar Yogjakarta - liefkozend tot Yogja afgekort - doet er 8 uur over en stopt onderweg maar een paar keer. Treinreizen in het buitenland staan garant voor een belevenis. Dan begint al op het station. Houd de porters goed in de gaten, voor je het weet lopen ze weg met je backpack op hun hoofd en zit je tas al in de trein, maar weet jij niet welke. Er is in het station van Bandung geen tunnel onder of brug over de sporen. Om naar het goede spoor te komen, kijk je gewoon zelf goed uit en steek je over. Staat er een trein tussen jou en het perron waar je heen moet, dan doe je gewoon de treindeur open, steekt het balkonnetje over en gaat er aan de andere kant weer uit. Net zo makkelijk :) ProRail en NS zouden gek worden! Waar in Nederland nog allerlei mensen willen instappen na het fluitsignaal, stappen er hier opeens een heleboel mensen uit. De trein rijdt met een luid gefluit het station uit en haalt toch best nog een behoorlijke snelheid van ik schat zo'n 60kmh. We rijden de stad uit en gestapelde bouw maakt plaats voor laagbouw en de huizen maken plaats voor hutten. De hutten horen weer bij de rijstvelden. Heel veel rijstvelden. Allemaal netjes geordende vakjes, met daarin rijst in elk stadium van de groei. We rijden de bergen in, maar de rijstvelden gaan mee. Omdat de ramen van de trein niet zo schoon zijn, doe ik de treindeur open en zet mezelf klem tussen de deur om niet bij een onverwachte schok naar buiten te lazeren. Zo kan ik het beter zien. Wat een prachtig uitzicht! Aan weerszijden rijstvelden zover het oog reikt. Wat zijn er een hoop mensen bezig met die rijst! Dammetjes maken, de klei omploegen met de hand, water erin, stekjes oogsten van een ander veldje, bosjes splitsen en in het nieuwe veldje planten op zo'n 15cm uit elkaar. Jong en oud zijn er mee bezig, de mannen ploegen en de vrouwen zaaien. De kinderen rennen elkaar achterna over de dammetjes. Ze stoppen even, kijken naar de trein en zien mij in de deuropening staan. Ik steek m'n hand op. Dat breekt de verlegenheid en tovert een brede grijns op hun gezicht en ze zwaaien terug. Even verderop wordt de rijst geoogst. Ook een hoop werk. Het veldje wordt per paar m2 gekapt. De strohalmen worden gebundeld en de halmen worden leeggeslagen op een steen onder een doek. De halmen worden dan in hoopjes verbrand. Verspreid over het veld zie je overal rookpluimpjes. De rijstkorrels zie ik verderop bij de huisjes op grote doeken liggen te drogen. Af en toe moet het worden doorgeharkt. Bij een stationnetje stoppen we even. Allerlei verkopers willen hun gefrituurde tofu kwijt. Op het station zitten ook puberjongens te wachten op een andere trein. Ze kijken je allemaal zwijgend na, tot er 1 heel stoer: Hey mister! tegen je roept. Als je dan kijkt, stoot hij breed lachend z'n vrienden aan, voor zover ze nog niet wisten dat hij het was die geroepen had. Ik steek mijn hand op, en dan vinden ze het allemaal stiekem toch ook wel leuk en steken hun hand op. Ik vind het stiekem ook wel heel leuk. Als Trix een dagje vrij wil, wil ik het zwaaien best even van haar overnemen hoor :) Bij aankomst in Yogja zie ik bij de uitgang iemand met mijn naam op een bordje staan. Het is de gids die ons tot aan de boot naar Bali zal vergezellen. Dat was ik alweer helemaal vergeten. Sri is een knappe jonge vrouw van eind 20 en begint te ratelen alsof we elkaar al een hele tijd kennen, terwijl we slechts een paar keer per email contact hebben gehad. Dat belooft een gezellige boel te worden.